Tokom Drugog svetskog rata, OSS (Kancelarija za strateške službe), Odeljenje za specijalne operacije, je regrutovalo govornike stranih jezika koji su se dobrovoljno opredeljivali za opasne zadatke iza neprijateljskih linija i padali padobranom na zabranjene teritorije. Džedberd timovi su rođeni.
Traže se: Dobrovoljci za neposrednu inostranu dodelu. Poznavanje francuskog ili drugog evropskog jezika je poželjno; spremnost i sposobnost da se kvalifikuje kao padobranac neophodni; verovatna opasna misija zagarantovana.
Amerikanci, početnici u ovakvom tipu ratovanja, značajno su se oslonili na iskustvo svojih britanskih kolega. Rezultati su bili da su timovi ne samo preuzeli način na koji su Britanci birani, obučavani i korišćeni, već su se poklopili i sa britanskim operativnim uspehom.
Ovi timovi specijalnih operacija bili su na čelu savezničkih napredovanja u Francuskoj, Belgiji i Holandiji i podržavali su konvencionalne snage koordinisanjem padobranskih isporuka zaliha i oružja, usmeravajući lokalne otporaše u napade iz zasede i zasjede, kao i sabotaže. Timovi OSS Specijalnih operacija takođe su bili aktivni i u Aziji.
Ovaj nastanak jedinice za nekonvencionalno ratovanje (UW) u američkoj vojsci predvodio je pravi čovek, William “Wild Bill” Donovan. Lično izabran od predsednika Roosevelta, Donovan je bio heroj Prvog svetskog rata i čovek koji je verovao da SAD mogu oslabliti nemački ratni stroj kroz gerilsko ratovanje i subverziju.
Partnerstvo sa britanskim SOE (Special Operations Executive) u ciljanju nacističke Nemačke bilo je uspešno. Džedberd timovi su se sastojali od 2-4 čoveka, uz britanskog ili američkog oficira, drugog oficira iz zemlje u koju su bili raspoređeni i radio-operatera.
Džedberd timovi su dobijali opsežnu obuku iz stranih jezika, kao i trening za vazdušne i amfibijske operacije, skijanje, planinarenje, Morseovu abecedu, mala oružja, kretanje po terenu, borbu rukom i rukom, eksplozive i špijunske taktike. Svaki Džedberd tim nosio je komunikacioni radio, Type B, Mark 2, često nazivani “Jed Set”, koji je bio smešten u kofer i kasnije u dva mala kontejnera.
Šifra timova, Džedberd, navela je rasprave o poreklu imena. Jedna popularna teorija iz CIA arhiva kaže da naziv potiče od škotskog grada na granici gde su, tokom 12. veka, Škoti vodili gerilsku borbu protiv Engleza. Legenda kaže da su ti žestoki ratnici koristili svoje Džedberd sekire sa takvom odlučnošću da bi njihov ratni krik izazvao strah u sve koji bi ga čuli.
Devedeset tri Džedberd tima su sletela u Francusku kako bi pomogla invaziji u Normandiji, prvi noć pred D‑Dana, a kasnije i u Južnoj Francuskoj za narednu invaziju tamo u avgustu 1944. godine. Još šest ih je skočilo u Holandiju pre velike vazdušne invazije u septembru. Među članovima tih Džedberd timova bili su Aaron Bank, koji se smatra ocem američkih vojski specijalnih snaga, i William Colby, budući šef CIA.
Džedberd timovi bi padobranski sletali u Francusku, često to bio blind drop, i pokušavali bi da se povežu sa Francuskim otporom (Marquis), kako bi uspostavili vezu sa napredujućim savezničkim jedinicama i francuskim otporom. Partnerstvo se pokazalo neprocenjivim.
Savremene snage za specijalne operacije pod JSOC (Zajednička komanda za specijalne operacije) dužan su velikim delom nasledstvu Džedberd timova. Ovde, pod zajedničkim štabom, pripadnici svih službi se okupljaju pod jednim krovom kako bi sprovodili misije Direktne akcije (DA). Ali to je tek početak.
Štab Komande specijalnih snaga rešio je potrebu za modernom “hibridnom” vrstom komandne strukture ratovanja ponovnim stvaranjem koncepta Džedberd tima. Prva Komanda specijalnih snaga ujedinjuje sve jedinice koje su najbolje u nekonvencionalnim misijama, uključujući Zelene Beretke, stručnjake za psihološke operacije, stručnjake za civilne poslove i specijalno logističko osoblje.
Nasleđe Džedberd timova nastavlja da živi, uz bolju obuku i opremu, i uz još oštrije zube.
Hvala na pitanjima i ako iko ima još pitanja, slobodno mi pošaljite na [email protected] ili na moj Twitter nalog @SteveB7SFG
Foto zahvalnost DOD-u
Ovaj članak je prvobitno objavljen na SpecialOperations.com i napisao ga je
